Człowiek płacze

Człowiek płacze

W trudach codzienności wzdycha
płacze po cichu marzy i kocha
nie bardzo chce być zwyczajnym pionkiem

pragnie być wolnym jak ptak
żyć prosto jednak sił niewiele
smutne zmagania w tłumie oczekuje

na lepsze lata wciąż patrząc w kosmos
czarę goryczy wypije do dna
bądź w słońcu zobaczy jaśniejszą granicę

kiedyś wolny od wszystkich zniewoleń
dziś w świecie fikcji buduje idealne życie
z nadzieją że stanie się ona rzeczywistością

odnajdzie – być może człowieka.